Kush ka të drejtë morale të kërkojë që Nano të mos kthehet? Askush!

Henri Çili

Është befasues një agresivitet i mjedisit gazetaresk dhe shumë aktorëve të tjerë ndaj asaj që Fatos Nano ka shpallur së fundi si një “Lëvizja Nano për Fitoren e Socialistëve”. Përveçse befasues si agresivitet, është në inkoherencë totale në raport me qëndrimet për aktorët e tjerë politikë aktivë në skenën politike shqiptare, ku të gjithë kanë të drejtë të vazhdojnë, pavarësisht se humbin e nuk japin dorëheqjen, pavarësisht se vjedhin zgjedhjet e vijojnë të quhen fitues, pavarësisht se mbarojnë mandatin presidencial dhe i kthehen jetës politike partizane me një parti të re, apo në partinë nga ku kanë dalë! Vetëm nga Fatos Nano kërkohet të ikë, të zhduket e mundësisht të ikë sa më larg …në Vjenë.

Po. Sigurisht ajo do të kishte qenë normalja në një tjetër situatë. Që elita politike të përtërihej, të kishim rotacion paqësor të pushteteve dhe qarkullim të elitave, Fatos Nano dha dorëheqjen në vitin 2005, pas humbjes në zgjedhjet e 3 korrikut. Ai deshi të shndërronte në precedent, madje në precedentin më pozitiv të jetës sonë politike deri më tash: kush humbet largohet dhe i hap rrugë konkurrimit e qarkullimit të elitave. Por a ndodhi “mbjellja” e këtij precedenti? JO. Me sa duket, ishte një diçka e parakohshme. Megjithatë, Nano vijoi të rrinte në punë të tij, për shtatë vjet duke pritur një mirënjohje nga shoqëria shqiptare, politika shqiptare dhe partia e tij në radhë të parë, Partia Socialiste, apo lideri i saj i ri Edi Rama, që u bë lider për shkak të vendit që la bosh Nano falë emancipimit politik që ky i fundit, Nano pra, kishte. Nuk ndodhi asgjë nga këto. Nuk ia diti kush për nder atë që bëri, e harruan, e lanë mënjanë, nuk e kandiduan për president zyrtarisht më 2007, nuk e kandiduan për deputet më 2009 dhe së fundi, as tani më 2012, kur nuk e kishin në dorë as shumicën minimale për të zgjedhur presidentin, opozita aktuale e Edi Ramës nuk i dha as shansin e 20 firmave për t’u futur në garë në sallën e Parlamentit. Për t’i dhënë dinjitet, një sens parlamentar si kudo në botën e qytetëruar zgjedhjes së Presidentit të ri të Republikës. Ndaj sot shtrohen disa pyetje, që në kontekstin e krijuar, sigurisht të ngarkuar edhe me subjektivitet personal nga ana e Nanos dhe mbështetësve të tij, duket vështirë të marrin përgjigje.

Pyetja e parë: Kush ka të drejtë morale t’i thotë Fatos Nanos se nuk mundet të krijojë një lëvizje të re politike, që është një kthim në politikën aktive, ata që vetë nuk dhanë dorëheqjen kur humbën zgjedhjet, edhe pse e patën premtuar publikisht, edhe pse e patën në statutin e partisë? Edi Rama, pra? Aspak. Ky i fundit është në inkoherencë totale në raport me paraardhësit në parti apo me rivalët, derisa mbajti me thonj atë post që fitoi më 2005 falë ‘precedentit Fatos Nano’. Precedent që e prishi dhe hodhi në kosh, duke bërë një luftë jo-luajale ndaj rivalëve brenda PS apo brenda të majtës, duke konsoliduar pushtetin e vet brendapartiak me çdo çmim; edhe me çmimin e destabilizimit të vendit, e bojkotit të Parlamentit e kështu me radhë. Sigurisht me mënjanimin gradual, dhe së fundi me lënien jashtë të Fatos Nanos edhe si kandidat për president i pakicës parlamentare, Edi Rama nuk ka asnjë të drejtë morale të mos presë një luftë politike konkurruese brenda partisë së vet, brenda spektrit të majtë, qoftë dhe nga ana e Fatos Nanos.

Pyetja e dytë: Kush ka të drejtë morale brenda partisë së tij të kërkojë që Fatos Nano të mos ua trazojë ujërat e të mos u prishë rehatinë në rrugën grusht-bashkuar e plotësisht-bindur përballë Edi Ramës, duke filluar nga Gramoz Ruçi e me radhë të tjerët? Këta të fundit i kanë Nanos borxhe morale të dorës së parë, dhe kur erdhi puna, edhe pse të gjithë e shihnin se “mbreti ishte lakuriq”, nuk morën guximin të bënin të paktën një diskutim brenda partiak, përjashto ndonjë si Arben Malaj. Ata nuk guxuan për t’u pajtuar me historinë e trashëgiminë e tyre politike, duke i dhënë të paktën të drejtën Fatos Nanos të ishte kandidati i partisë së dytë, apo i opozitës, në garën për President të Republikës. Nuk besoj se këta kanë të drejtë.

Pyetja e tretë: Cili nga kolegët e respektuar të medias shqiptare ka të drejtë morale t’i kërkojë Fatos Nanos të rrijë në restorant apo të shkojë në Vjenë e të mos kthehet në politikën aktive partizane? Ata që duke humbur krejt koherencën e duke u mbajtur te “kutitë”, toleruan moralisht më 2009 Edi Ramën që, edhe pse humbi zgjedhjet, nuk mbajti fjalën për t’i hapur rrugë përtëritjes së elitave në PS dhe në tërë politikën shqiptare, duke e hedhur në koshin e plehrave gjithë atë precedent emancipues që Fatos Nano instaloi në PS dhe politikën shqiptare: kush humbet hap rrugën. Nuk më duket se e kanë këtë të drejtë, sepse vetëm e vetëm që Edi Rama të vijonte, përligjën që nga refuzimi i kotë i njohjes së zgjedhjeve të 28 qershorit 2009, bojkotin e opozitës e deri te tmerri i 21 Janarit, viktimat e së cilës i pari i ka harruar Edi Rama, duke kërkuar për të ardhur në pushtet me çdo kusht e çmim moral, si p.sh. aleancën me LSI-në të Edi Ramës.

Pyetja e katërt: Kush ka të drejtën morale t’i kërkojë Fatos Nanos të rrijë në shtëpi e të mos japë kontributin e tij, si dhe ku e mendon, të mos kërkojë me vota brenda e jashtë partisë së tij, sot e nesër, në elektorat, përfaqësimin politik potencial që posedon si figurë e si alternativë? Ata pjesëtarë të shoqërisë civile dhe medias që i mbështesin me zjarr këdo që bën një parti politike, në shpërdorim të posteve publike në krye të institucioneve të pavarura, siç është rasti i Aleancës Kuq e Zi të Kreshnik Spahiut, ish- nënkryetarit të KLD-së, apo Frymës së Re Demokratike të presidentit në largim Bamir Topi, mjaft që këto të jenë kundër Sali Berishës? Nuk më duket se e kanë këtë të drejtë.

Nuk po flas për ata që janë për vazhdimin përjetë të Sali Berishës në politikë, se ata nuk po ndihen kësaj radhe, por dhe ata do të ishin në të njëjtën inkoherencë.

Në një mjedis politik, ku askush nuk largohet, ku të gjithë ripozicionohen, pse i duhet kërkuar vetëm Fatos Nanos më shumë sa të tjerëve?

Ndaj, Fatos Nano, që ende nuk i ka mbushur të 60-tat, apo sapo i ka kapërcyer ato, është në të drejtën e Zotit, në shëndetin mendor e fizik për të bërë atë që dëshiron në jetën politike. Përfshi këtë që po bën. Sepse ka të drejtë, sepse është i aftë, sepse mundet ta bëjë.

Postoje në:

Tweet