Rrëfehet “Beni Ecën Vetë” Në SHBA kam braktisur veten dhe jam penduar

“Keni një shok që është si ju. Me halle, gëzime dhe pasione. Ky është Herioni… Beni më ka humbur rrugës. Beni nuk ka ekzistuar kurrë”. Kjo ishte fjalia e fundit e një rrëfimi të gjatë nga aktori i njohur shqiptar Herion Mustafaraj. Në fakt shumë pak njerëz e dinë emrin e tij të vërtetë. Të gjithë e identifikojnë si Beni, sepse në memorien e të gjithëve filmi “Beni ecën vetë” zgjon një nostalgji të ëmbël. Si jeta e shumë aktorëve të tjerë të mëdhenj, edhe ajo e Herionit ka pasur shkëlqimin dhe më vonë me krijimin e familjes dhe kërkimit të ëndrrës në tokën amerikane, duket se ylli i tij u shua. Jo tërësisht, sepse gjurmët ndrisin akoma, po siç thotë ai vetë “aty ku jeta të thërret të mbijetosh fillon arti. Pastaj kur futesh në krevat me të…mbaron!”  E duket se Herioni ka kohë që po fle në të njëjtin shtrat me artin e tij, ndërsa zgjimi do të jetë një film për jetën e tij në mërgim, për të cilin fsheh modestinë  me një humor fin: “Po përgatis një film personal të jetës sime gjatë mërgimit. Them që do çudisë botën”. Filmi për jetën e tij është në planet e tij si aktor, sepse siç thotë ai në përditshmërinë e jetës që bën hapësira e aktorit nuk është askund.  Ka shumë për të treguar Herioni, e në përgjigjet e tij gjen herë trishtimin e braktisjes së një ëndrre, e herë forcën, alegrinë, humorin dhe talentin e një njeriu, që më mirë se çdo gjë tjetër di të përdorë fjalën. Rrëfimi i tij nis me jetën në Amerikë, ku tregon se të kapësh ritmin në një tokë të huaj nuk është aspak e lehtë. Madje as për të parë së bashku me familjen filmat e vjetër shqiptarë, nuk ka kohë. Ritmi amerikan është i çmendur, vështirë ta kthesh në favorin tënd. Puna që bën nuk i pëlqen aspak. “As nuk ia vlen ta përmend, por vetëm dua të them që jam shumë i lumtur po të më përjashtojnë”. Me pak humor pikant, me pak nostalgji dhe me shumë ëndrra, Beni rikthehet edhe një herë nëpërmjet kësaj interviste për gjithë fansat dhe nostalgjikët e një kohe që nuk ripërsëritet; në kohën më të artë të kinematografisë shqiptare.    

Herion, si është një ditë e jotja e zakonshme në New York?

Si mos më keq. Të them të vërtetën, është e dhimbshme. Po të doni të gënjej e të them që është si të thuash jeta e një njeriu në pranga, do ta kundërshtoja, është akoma më keq. Mendoni për një sekondë se po ju them të vërtetën dhe në vend që të më gjykoni për mburrjen e zakontë të përgjigjeve, do të gjeni një histori që i ndodh gjithkujt që ka lënë të dashurën.

Ju aty keni familjen tuaj, e cila sigurisht kërkon përkushtimin e saj, hapësira e aktorit ku ngel në këtë përditshmëri?

Asgjëkundi.

Cila është puna që bëni në NY?

Punë e rëndomtë. As nuk ia vlen ta përmend, por vetëm dua të them që jam shumë i lumtur po të më përjashtojnë. Nuk ia them fare. Vdiqa. U lodha… dhe akoma më shumë ata ma mua. Punoj në ndërtim.

Kohë më parë keni thënë se ndoshta do të keni një projekt për publikun shqiptar. Në fakt, a keni diçka konkrete?

Kam. Po përgatis një film personal të jetës sime gjatë mërgimit. Them që do çudisë botën. Ti, si thua?

Për çfarë ju merr malli më shumë nga Shqipëria?

Për asgjë. Çdo gjë është më e bukur jashtë shtetit. Edhe vuajtjet. Këtu po ngele keq…s’ka më keq. Po shyqyr Zotit s’jemi aq keq.

A ruan kontakte të shpeshta me Tiranën?

Patjetër. “I poke it” në Facebook.

Çfarë të bën më shumë përshtypje në ato lajme që arrijnë të vijnë deri në Amerikë?

Që s’ka ndryshuar asgjë!

Të jetosh në tokën e ëndrrave,… a e keni prekur ëndrrën tuaj?

Disa herë. Përnatë, se punoj dhe turni i 3-të.

Sa ju mungon sheshi i xhirimeve?

Sa më mungon sheshi i xhirimeve??? (Qesh). Si të verbrit sytë!

Të gjithë ju mbajnë mend me rolin aq shumë të famshëm dhe sot e kësaj dite, “Beni ecën vetë”. A ka qenë e vështirë për Herionin të ecë vetë në një tokë të huaj?

Çfarë lidhje ka kjo me Benin? Por po të përgjigjem, do të thosha, që ju po pyesni Herionin dhe për mua nuk është e lehtë të jesh njeri, personalitet… Akoma nuk e di, përveçse nga fama në Shqipëri.

Shumë filma për fëmijë dhe sigurisht një nga aktorët e preferuar të këtij zhanri. Si është kur një fëmijë duhet të bëjë aktorin?

Kur je fëmijë beson në atë që bën. Ajo është e vërteta në aktrim. Të tjerat janë lojë. Kur rritemi të gjithë bëjmë lojë dhe prandaj nuk krahasohemi dot me fëmijët. As unë me veten.

Sa i vetëdijshëm je në atë moshë për atë që bën? Është si një detyrë, si një lojë, apo e ndien që je brenda një roli?

Është si një detyrë e kushtëzuar, sepse nuk ka zgjidhje. Ke aq shumë vëmendje sa kurrë nuk do ta humbësh. Shikoni Benin 40 vjet më pas. Unë më nuk flas.

Nga aktorët me të cilët keni lozur në filma si “Tomka dhe shokët e tij”, apo “Shoku ynë Tili”, a ruani kontakte me ndonjërin prej tyre?

Me të gjithë. Jemi shokë në Facebook. Mund të jetë kushdo shokë me ne, po të na japë thjesht një kompliment (qesh). Shiko si po u përgjigjem unë pyetjeve tuaja; pa kursyer asnjë mendim. Megjithëse do të doja të dëgjonit pak Jazz kur ta lexoni këtë intervistë, sepse atë po dëgjoj unë tani që po i shkruaj.

Cili ka qenë miku më i mirë që ke pasur si aktor në sheshin e xhirimit?

Sa pyetje e bukur! Kurrë nuk ma ka bërë njeri. Miku më i mirë në shesh të xhirimit është vetëm KAMERA.

Herion, guri i rëndë në vend të vet, apo talenti ia del kudo?

Guri dhe talenti kanë të përbashkët vetëm forcën e rëndesës. Nëse do t’i krahasosh, them që guri e ka më të thjeshtë.

Ju keni një pasion të shumëfishtë për artin, duke përfshirë edhe muzikën. Cila është diferenca e pasionit që nuk të lë të qetë dhe të bërit të një karriere të suksesshme?

Sa të bukura pyetjet, komplimente. Ti më thua mua që ne vazhdojmë kërkojmë derisa ta gjejmë, por unë nuk kam akoma përgjigje.

Ku ndahen dhe ku bashkohen këto dy gjëra?

Ti nuk hiqke dorë… Kur ndahen dhe kur bashkohen ndjenjat me dëshirën?  Aty ku jeta të thërret të mbijetosh fillon arti. Pastaj kur futesh në krevat me të…mbaron!

Ia keni treguar vajzës suaj të vogël filmat ku keni luajtur?

Disa i ka parë, në internet sigurisht.

Nëse po, çfarë komentesh bën ajo kur ju sheh në “versionin fëmijë”?

Mundohet të më ngjajë e të ma kalojë, por është e vështirë. Unë i jap kurajë.

Ju ngjan Dea?

Dea më ngjan kur i do qejfi. Kur i do ndryshe, i ngjan s’ëmës, edhe ajo shqiptare.

Ju ndodh të keni në shtëpi kaseta apo dvd të filmave tuaj dhe t’i shihni mbrëmjeve në shtëpi?

Asnjëherë…fatkeqësisht. Kurrë nuk jemi bërë mbarë, edhe pse e kemi ëndërr. Jemi shumë të zënë me ndërtimin e një jete ku e ndiejmë veten tepër vonë. Të kapësh një ritëm të tillë duhet të mos kesh kohë as për seks  e jo më për filma të vjetër shqiptarë (Qesh).

Herion, nëse do të kishit ndenjur në Shqipëri, mendon se karriera si aktor në film apo komedi do të kishte qenë si ajo e para viteve ‘90?

Pse ka bërë njeri karrierë tjetër nëpër botë për të reflektuar kulturën e tij, përveç politikanëve?! Kaq e kemi takatin, kaq e shtrijmë çarçafin, apo jorganin, si ka qenë ajo shprehja?

Çfarë ndien se ke braktisur në jetë dhe për çfarë je penduar në jetë të themi?

Më bëre të gjej marijuanën!!! Prit një moment dhe do të të kthej një përgjigje filozofike. Kam braktisur veten dhe jam penduar që nuk kam ndenjur aty e të vdisja si të gjithë aktorët e tjerë të mëdhenj shqiptarë; të menderosur, por krenarë!

Dëshira e parë që të vjen në mendje, cila është?

Më kaluan nja 20 dëshira në mendje! Ne jemi si kullorëse makaronash, gjithë vrima. Dëshira e momentit e përmendur është t’ju shoh të gjithëve të lumtur kur të mbaroni leximin e kësaj interviste dhe të dini që keni një shok që është si ju. Me halle, gëzime dhe pasione. Ky është Herioni… Beni më ka humbur rrugës. Të them të drejtën, ashtu siç thonë të gjithë në intervista. Beni nuk ka ekzistuar kurrë (qesh). Ju falenderoj ju dhe lexuesit tuaj!

Për të komentuar rregjistrohuni këtu ose logoni me e-mail e Facebook. Për më shumë informacion lexoni

21 Responses to "Rrëfehet “Beni Ecën Vetë” Në SHBA kam braktisur veten dhe jam penduar"

  1. Ramy  08/07/2012 at 10:31 am

    eshte nje interviste qe mbasi e lexon te ben te mendohesh madje gjate
    shume realiste

  2. beni  08/07/2012 at 1:39 pm

    Bravo, ka folur realisht dhe jo si disa qe e zbukurojne jeten ne perendim, ku jane ato PROJEKTET e Mirjam Camit dhe te Alban Skenderajt ne Gjermani ?
    Dalin ne intervista dhe genjejne.

  3. lina  09/07/2012 at 12:28 am

    ne emigrim kemi braktisur veten, kemi harruar prinderit, kemi lene pas tere kujtimet dh eembesite e kaluara. kemi lene njerez zemre dhe kur i kujtojme si nuk na pushon zemra. vec ata qe jane ne emigracion dhe dijne te kene zemer mendojne si une. emigracioni eshte gabimi fatal i kujdo. ska ska si vendi yt.

  4. sillo  09/07/2012 at 5:00 am

    E hidhur por e vertete,kjo eshte e verteta e nje njeriu qe vuan nga fati i jetes por me e renda eshte qe miqte e vjeter qe ke lene ne shqiperi nuk e besojne se mund te vuash edhe ne vendin e mrekullive.Ne fakt une po e provoj prej dymbedhjete vitesh ne kurrizin tim….

  5. Rita  09/07/2012 at 2:33 pm

    Evertete ne kurbet eshte jo lehte e kur ke te besh me talente qe duhet te riaktivizohet ne nje tjeter kulture ,gjuhe e mentalitet !!!Kjo ender behet e pamundur per shumicen e duhet te mbijetojne si njerez te rendomte !!!! Pikerisht te tille njerez ,te artit ,te shkences, ata qe kishin perparesi ne mesime e studime sot ndjehen te deshperuar e te penduar qe u larguam si frikacake ne vitet 1990-te !!!!Une personalisht nje talent i humbur ( nga mosha 8-deri ne adolishence e autodidakt mesova teluaj ne mandoline,kitarre e paksa fizarmonike )ne vitet e luftes se klasave s”kisha te drejte te studjoja muzike !Ne emigrim ne vitet 94-95 realizoj paksa enderren time te luaj ne nje lokal jo te vogel e me nje grup orkestral !!!!!Por vendi i huaj mbetet i huaj !!!!!E kam ne enderr te vij ne Shqiperi e te realizoj enderren feminore qe s”me shuhet kurre !!!!

  6. Luli  09/07/2012 at 2:54 pm

    …….prisni pak se na “preket’…!!!! Jeta ne emigracion eshte shume e veshtire se duhet ta fillosh cdo gje nga e para( gjuha, pershtatja, puna etj etj)…. Te gjithe e dime se sa e veshtire eshte te vish ketu ( Amerike) por mos harroni eshte kollaj fare te kthehesh. Po lexoj komentet e shume “viktimave” por nje gje nuk kuptoj, kush ju mban me pahire ketu mor njerez? Kur qenka kaq keq dhe ju paskan humbur endrrat pse s’ktheheni ti gjeni atje ku i late? Nqs flisni per nostalgjit… edhe po te ishit ne Shqiperi te njejten gje do te thoshit. Edhe ne mars tju conin falas ….s’do te ishit te kenaqur. Eshte si ajo shprehja : ..keq me burr dhe keq pa burr, keq te mos martohesh kurre. Rrini shtrember dhe flisni drejte.
    Pershendetje

  7. valbona  09/07/2012 at 6:33 pm

    Edhe une jam nje emigrante po ne te njejtin vende ,e vertet eshte intervista juaj,por per mendimin tim eshte per fillim , amerika eshte vendi i mundesive te medha,une kam 2 femije njeri ka mbarua artet ne Tirane kurse goca mbaroj ketu ne amerik ,jo per tu mburur po mbaroj shkelqyshem ajo pati nje vullnet te jashtezakoshem dhe e gjeti veten ne kete vende,kurse cuni erdhi me i ritur i perkedhelur i artit edhe pse kemi 10 vjete nuk e ka gjete veten,mos ma merre per keq po te jeni me kemgules do ta kishit gjete veten me mire dhe ju dhe cuni ime.

  8. miri  09/07/2012 at 8:05 pm

    Une jam plotesisht dakort me Herionin, megjithese te fundi ate fjalen “e menderosur” per aktoret e medhenje dhe krenare te Tiranes, do ja adresoja Benit.
    Eshte ngaterruar pak te turni i trete.
    Megjithate urimet me te mira per projektin filmik, kushedi..do cuditemi bashke me boten.

  9. Endri  09/07/2012 at 10:48 pm

    Ky eshte nje deshtak i rendomte. Nje nga ata kokeboshe qe ka patur fatin te vije ketu ne USA qe ne fillim te viteve ’90, atehere kur edhe mundesite ishin akoma me te medha se sot qe gjoja thone qe eshte krize. Nqse vjen ne USA duhet te kesh nje projekt ne koke, duhet te marresh informacion te detajuar rreth asaj cfare ke ndermend te besh dhe me e rendesishmja;te mos humbasesh kohen kot. Sigurisht nuk mund te punosh direkt, ose per njefare kohe ne profesion, por nuk ka asgje te pamundur. Ti them njehere ketij “Benit”; tani pas rreth 20 vjetesh u kujtove te qahesh??!! Sigurisht, po te vish ne USA me koken prapa dhe pa asnje projet-ide se t’ja arrish, do te te mungojne gjithmone: kafeja e mengjesit, kafeja e drekes, kafeja e darkes, llogjet dhe thashethemet e dallkaukeve, rradhet e gjata neper fatura dritash e uji, idiotesirat dhe ngopjet e kota. Megjithese ky “Benka” fundja eshte akoma ne kohe te kthehet ne Shqiperi se ndoshta mund te behet “dikushi” atje. Kthehu se po te presin…!! Je akoma ne kohe.
    Se c’qenka edhe nje “beni” tjeter ne forum qe qenka plakur para kohe nga llafet qe ka degjuar poshte e lart; sigurisht cdo fillim eshte i veshtire qe celesat e zyres nuk t’i jep njeri direkt si ne atdheun meme ku lulezojne te paaftet, sot me shume se kurdohere. NE TE TJERET JA ARRITEM, U BEME DIKUSHI KETU. PUNOJME DHE FITOJME SHUME, DHE NE PROFESIONET TONA. FEMIJET TANE DO TE NA KUJTOJNE ME RRESPEKTIN QE U TREGUAM TE GUXUMSHEM.
    PO JUVE PER CFARE DO T’JU KUJTOJNE?????

  10. Adriatik Capoj  10/07/2012 at 8:02 am

    Intervista e Herionit ka qene nje loje, ironi, mllef, hakmarrje, dhe ndermjet tyre aty ketu del pa dashur realitet i jetes se tij.

    Sa per emigracionin do te thoja se eshte nje zgjedhje ose tolerance (ndonjehere) ne perballje me realitetin. Edhe te pushtetshmit zgjedhin shpesh emigrimin, kur nuk kane pushtet (force madhore) dhe jo me une e Herioni, qe tashme e kemi maare kete vendim.

    M.gj.t do t`iu kujtoja kujtdo nje kthim perseri ne origjine nese ndjehen keq ( jam dakort me komentusin e me perparm LULI)

    Lavdi Zotit qe kemi mundesite te shkruajm ndonje koment ketu, se po te ishim ne Shqiperi nuk do dinim nga t`ia fillonim.
    …Aahhhh per vajzat eshte gjithmone ndryshe znj. Valbona. Tek femra ka virtyte te pa arritshme ne krahasim me mashkullin. Ajo nuk ka pengese e ka rrugen e hapur ,…edhe nese nuk e ka ia hapin ata zoterinjte qe e kane zanat.

    Iu pershendes!

  11. valbona  10/07/2012 at 6:47 pm

    Ej ti zoti ADRIATIK goca ime e ka me djerse cdo gje , une u shpreha shume simqerisht ,amerika eshte vendi i realizimit te gjitha endrave te bukura po ta keshe vullnet ,ketu nuk jemi ne Shqiperi qe mund te bejme dicka,nqs ju apo motra juaj apo gruaja juaj kane gjete zoterinje qe i japin zanatin ju pergezoj ,

  12. Tell it how it is  10/07/2012 at 9:31 pm

    Jam shum dakord me Endrin.

  13. BENI  10/07/2012 at 10:19 pm

    Me vjen shume keq qe e paska “lodhur” amerika Herionin. Ne fund te fundit zgjedhja ishte e veta. Nuk eshte amerika vetem ndertim apo larje pjatash. Mundesite ketu jane aq te shumllojshme dhe te shumta saqe mund fare mire te quhej Shtetet e Bashkuara te Mundesive. Nuk duhet t’e mposhtet Herioni, as te “qahet” se ndoshta nuk e kane ndihmuar njerezit apo fati. Nje keshille te sinqerte si bashkemoshatar per Herionin. Ne kete bote, pavaresisht sa harxhon gjithe diten, ato qe ngelen ne darke jane ato qe meriton.

  14. Alma Qeraxhiu  12/07/2012 at 9:47 pm

    Quhem , Alma dhe jetoj ne USA ,per 18 vjet . E njoh , Herionin dhe familjen e tij personalisht . Ne ,Amerike , nese je i talentuar dhe je i zoti i arrin gjithcka, dhe kjo bazohet , ne experiencen , time personale. Gjate intervistes , Herjoni , mund ti pergjigjet pyetjeve si deshiron ai, por do te theksoja qe gjeja me e mire qe ka dal nga ai ,eshte vajza e tij Dea. Ajo eshte e talentuar dhe e mrekullueshme dhe nje dite do ta shohim, suksesin e saj ne gjithe ekranet e botes . Dhe ate dite , mesiguri Herjoni do te na thote qe Dea, eshte vajza e tij ne intervistat e tjera . Nuk dua te harroj te kujtoj gruan e tij Evin , e zgjuar , bukuroshe , krahu I djathte I Herjonit dhe mama e persosur . Herjoni ka familje dhe shoqeri qe e perkrahin dhe e duan shume . Dhurata e jetes eshte familja dhe shoqeria . Gjerat e tjera si puna dhe suksesi zgjidhen vete .Jeta e NYC nuk eshte e keqe per te gjithe shqiptaret ne Amerike . Falenderoj zotin qe me solli ketu dhe me dha mundesi ti jap vetes time dhe familjes ne shqiperi jeten qe kam sot .

  15. Arbeni nga larg  13/07/2012 at 9:21 pm

    epo pike e zeze, “no USA pa Projekt-Ide”, “me dha mundesi ti jap vetes time dhe familjes ne shqiperi jeten qe kam sot” … po mire more Emigrante, nese Ju jeni te lumtur me 3-6mije USD ne Muaj(shpresoj te mos dalin kokeboshet qe fitojne me shume dhe kundershtojne ;-) ) dhe me jete te suksesshme ketu dhe Familjen atje … po pse Beni e ka fajin qe Ju nuk mund te kuptoni se Beni ishte Millioner atehere dhe NUK ka shans te jete i lumtur me 3-6mije USD si ju. Une e kuptoj SHUME mire.
    Po cfare Projekti more Mik, ne 90-en ishe i lumtur po te mund te kapje Cekine dhe Rumanine e jo me USA .. cfare Projekti, Beni walks alone ??
    Herioni mbase nuk e ka dozuar mire Humorin gjate gjithe intervistes, por me eksperiencen e nje Emigranti te 90-es (atehere kur 90% e Juve ishit akoma andej, jo eksperiencen e 99-es kur vete me kollare ne “Ku te Duash” dhe flet ne Skype sa here te duash) me vecse 6-7 fjali te sinqerta, ka prekur tamam nervin e emigrimit. Shpirtin jo kushdo mund (apo deshiron) ta qetesoje me Para dhe Ajer te huaj ….
    Po, ish Aktoret e Medhenj, Idhujt e dikurshem, qe jo per fajin e tyre, por sepse nuk mund te shkelqesh nga bukuria ne nje ha..le pa uje dhe pa ndricim, sot jane sigurisht Krenare, edhe pse njekohesisht te menderosur.
    Une te kuptoj Herion. Je Njeri i Lire, je Beni qe ecen vet.
    Faleminderit per intervisten.

    p.s kerkoj falje nese i jam afruar shume ndokujt

  16. Linda  14/07/2012 at 4:36 am

    Amerika.Per herion qe ishte aktor sigurisht qe ishte shume e veshtire te gjente veten se i tille ishte profesioni. te behesh aktor ne USA nuk eshte kollaj. per mendimin tim mqs ai ka ardhur shume i ri duhet te kishte vazhduar ndonje shkolle dhe te nderronte profesion. Une kam 12 vjet ketu bashke me burrin dhe erdhem ne moshe 38 dhe 43 vjec. Kur erdhem degjonim te gjithe shqiptaret qe ankoheshin. Dija shume pak anglisht dhe burri dinte vetem okay. Me aq anglisht sa dija filluam te benin aplikime dhe fati na ndihmoi te fillonim ne nje kompani turni trete por te gjithe e quajten fat te madh se seshte kollaj te fillosh pune ne kompani. Pas gjashte muajsh u ha vend pune ne profesionin tim dhe aplikova dhe me testim nga 10 veta e fitova. Edhe burri pas 10 muajsh u rregullua teknik prodhimi po aty dhe une pas 4 vjetesh mora promotion supervizore dhe per 12 vjet vazhdojme te punojme po aty. Ne nuk kishim femije dhe ketu e realizuam enderren. Pas 2 vjet ne USA u beme me femi. USA te jep mundesi por duhet ti kerkosh. Duhet dhe fat se sic e kemi degjuar ate shprehjen : te marte Amerika me te mir. Ne na kapi me te mira. Sigurisht na mungon familja dhe shoqeria. Per te mira materiale nuk mund te ankohemi se na vret zoti.Ka stres. Sigurisht qe ka si ne cdo vend te botes. I uroj Herionit qe ti prije e mbara ne familje se cdo njeri meriton te jete i lumtur.

  17. ILIR  14/07/2012 at 7:10 am

    Gabimi me i madh qe ne shqiptaret vazhdimisht dhe pa nderprerje bejme , eshte botkuptimi dhe keqinterpretacioni i gjerave te thjeshta, sic eshte kjo Interview…..me ty e kam me shume ENDRI…..si cdo njeri edhe ti ke boten dhe mendimet e tua…Liria erdhi edhe per ty o “guximtar”….Per ata njerez qe njeriu i njeh me kohe dhe di dicka mbi jeten e tyre eshte e natyrshme te japesh mendimin tend pozitiv ose te kunderten , por te ofendosh me fjale si kokbosh etj, nuk ben mire. Perse ? Ne qoftese ke arritur te fitosh shume para , “ne profesionin tend” , i ke per vete ato Dollare, nuk i intereson askujt, por ti ate Herjonken nuk e njeh…atehere eshte me mire ta lexosh ate interviste ( qe vete kta te Mapos ia kane sygjeruar Herionit dhe jo anasjelltas)dhe mendimet e tua ti mbash per vete sepse per mendimin tim nuk matet njeriu nga ecuria profesionale dhe te ardhurat, nuk eshte nje vile apo nje STERN e makines qe vozit ajo qe te shet ty perpara botes, jane shume vyrtyte te tjera ato , qe e bejne njeriun,njeriun me pak mend……..INTERVISTA ishte thjeshte BRILANTE, per vete faktin se pakenaqesia e botes se artistit, eshte teper e veshtire ta definitosh. PERKRAHJA dhe FATI jane dy faktoret vendimtare te AKTORIT TE NJOHUR AMERIKAN. Kjo eshte me nje fjali AMERIKA / HOLLYWOOD

    Ju uroj te gjitheve fat dhe perkrahje kudo qe jetoni neper bote

  18. Gjergji  15/07/2012 at 3:14 am

    Mendoj se Herioni (Beni)bënë interpretim të drejtë.Amerika është për të rinjt,që mund të venë nëpër shkolla,të aftësohen dhe ingranohen në jetën amerikane.I shkolluari i ka dyert e hapura në Amerikë,ndërsa Herioni e ka vështirë të çajë terrin gri të profesionit të tij,vetëm me anglishten me akcenë,nuk do të kishte sukses në aktrim.Prandaj ai ka vënë zemrën mbi petagram dhe fjaloset me ne.Kush është emgrant në moshën e mesme dhe lartë nuk e gjen kënaqsinë në dhe të huaj.Prandaj i jap të drejtë Herion Mustafarajt.Ai qëndron për Dean ,vajzën e tij të talentuar,siç na thotë Alma

  19. balzac  15/07/2012 at 6:04 pm

    Te lumturit mendojne se fatkqinjte jane te tille per fajin e tyre.Ky koment i shkon atij grupi qe gjykojne Erionin.

  20. dissident  16/07/2012 at 12:07 am

    E rond lale, shum e rënde!

  21. ronni  16/07/2012 at 10:07 pm

    Ca thone mire jemi ne HA-MERR-IKkkkkkk, ca thone kemi te hame, elbete mbushur me fast food-e eshte ne cdo corner rruge, ca thone kemi mobilje shume, pastaj thone kemi stress shume, familjen larg, jo shoqeri, ca thone u shqepem duke blere junk ne Wal-Mart dhe Target, ca thone mua me priu fati, u bera supervisor. Burri mu be keshtu e ashtu. Por.. por por,…..
    Ca mendojne se kapen American Dream, kur vete americanet e dine mire se kjo eshte vetem nje sllogan ne filmat e vjeter american se filmat e rinj si “American beauty” nuk kane nevoje per komente. Disa njerez qe mesa duket bosh kane qene kudo ku kane qene, kujtojne se Shqiperia e sotme eshte ajo qe kane fiksuar ne koke, dhe kur vjen per endrren e re qe kane gjetur ne Alabama, Detroit, most of Pensylvania, Kansas, etj etj flasin sikur jane ne Monte Carlo apo Ibiza. Sigurisht ka shqiptare sic cdo race tjeter qe kane studjuar programe qe ja vlejne dhe jane shperblyer per perpjeket e tyre, por a eshte ajo gjithcka qe i ben ata te lumtur? Nuk po mundohem te gjykoje as ata qe ndjehen kot dhe “lost” ne Amerike, as ata qe nga hici qe ishin mendojne se ajo pasaporte i beri te vecante, duke harruar qe ne mos sot por shume shpejt do harrojne qe e kane, sepse jeta edhe atje nuk eshte nje ride for fun all over the world,dhe as ata qe duke kapur nje pune te mire disi, ndjehen sikur jane te vecantet jashte grupit nosense te emigranteve te tjere qe caplohen cdo dite per te fituar buken e gojes. Edhe une e kam ate pasaporte por e kam lene ate vend, pa e menduar dyhere, sepse, vetem duke degjuar sa here qe ti o american emigrant ne kerkim te endrres amerikane, shkon ne pune, how was your weekend? how’s the weather outside today? what time is your shift over? Or even worse, there is a big sale at X store hehee this weekend, did u get your discound card hehehe etc etc,,,,
    People, wake up, ne jemi humans, not machines,,,, nese kemi me pak gjera te blera ne Wal mart, nuk na ben me pak te lumtur, nese nuk shkojme tek Dunkin Donuts , nuk na ben me te trishtuar, perkundrazi na ben me mire per shendetin, se dihet se cfare do futesh ne bark ne vende si Dunkin Donuts, pra lereni ate amerikan dream,,, se eshte kthyer ne nje big joke.

You must be logged in to post a comment Login